Kolumnistlar

“Azov” jangarilari natsist emas. Chunki ular nemis emas - Gʻarb OAVlari

© AFP 2022 / Genya SavilovBoytsы ukrainskogo dobrovolcheskogo batalona "Azov"
Boytsы ukrainskogo dobrovolcheskogo batalona Azov - Sputnik Oʻzbekiston, 1920, 25.03.2022
Obuna boʻlish
Yandex newsTelegram
Gʻarb matbuoti yana oʻz tomoshasini boshladi: oqni qora qorani oq deb dunyo hamjamiyati chalgʻitmoqda. Hechqisi yoʻq. Nyurnburg 2.0 hammasini joy-joyiga qoʻyadi.
Gʻarb "Ukrainani denatsifikatsiyalash" (millatchilik gʻoyalaridan tozalash) atamasining asossizligini isbotlash uchun favqulodda katta saʼy-harakatlar qilmoqda. Asosiy “argumentlardan” biri shundaki, “Ukraina prezidenti yahudiy” emish. Xuddiki, zamonaviy neonatsizmning yahudiylar masalasiga aloqasi bordek. Negadir hech kim norvegiyalik ommaviy qotil Anders Breyvikning neonatsist ekanligiga shubha qilmagan, chunki u oʻzining noʻnoq deklaratsiyasida Isroilni 359 marta tilga olib maqtaganda.
Oʻzining Rossiyaga qarshi psevdotarixiy kitoblari bilan mashhur amerikalik yozuvchi Timoti Snayder bu atama borasida bahslashar ekan: “Faqat nemis natsist boʻlishi mumkin ... Natsist deb 1930-1940-yillarda Germaniya Milliy-Sotsialistik partiyasi aʼzosi boʻlganlar ataladi. Natsistlar boʻlmagan joyda denatsifikatsiya bilan shugʻullana olmaysiz” deya umuman paradoksal xulosa yasadi.
Bopladi. Demak, oʻzlarini bevosita shunday deb ataydigan natsistlar va neonatsist tashkilotlar aʼzolari, agar ular nemis boʻlmasa, natsist hisoblanmaydi. Agar inson oʻzini Gitler va “Mayn Kampf” tarafdori deb hisoblasa, uni qanday mafkuraga taalluqli deb hisoblash mumkin? Biz Snayder va unga oʻxshaganlardan yangi “tarixiy” kashfiyotlarni kutib qolamiz.
Masalan, Ukrainaning “Svoboda” partiyasi 1991 yilda Sotsial-milliy partiya sifatida roʻyxatga olingan. Partiya tarafdorlari esa oʻzlarini sotsial-millatchilar deb atashgan (natsional-sotsialistlar bilan tasodif emas). Uning asosiy ilhomlantiruvchisi Yuriy Mixalchishin Gitlerning "Mayn Kampf"i uning “yoʻl koʻrsatuvchi kitobi” ekanligini ochiqchasiga tan olgan. Va bu mafkurani qanday atash mumkin? Nahotki Snayder Mixalchishinni sotsialist yoki kommunist deb atasa?
Eʼtiborli jihati, 2014 yilgi Maydandan soʻng u Ukraina Xavfsizlik xizmatida (SBU) ishlagan va hozir Mariupolda denatsifikatsiyalashayotgan Azov polkida mafkura bilan shugʻullangan. Eslatib oʻtamiz, ushbu boʻlinma “Ukraina vatanparvari” neonatsist tashkilotlari va (qanday syurpriz!) Ukraina natsizmi mafkurachisi, oq irq hukmronligi borasidagi mehnatlari uchun Oq sardor laqabi bilan mashhur Andrey Biletskiy boshchiligida boʻlgan “Ijtimoiy-milliy alyans” negizida tashkil topgan.
Aynan “Azov” “denatsifikatsiya” atamasining gʻarbdagi gʻanimlari uchun asosiy muammo. Tuzilma ultra-oʻnglar ramzlari ostida faqat irqchilik shiorlariga asoslangan boʻlib, (“boʻri ilgagi” bir qator Yevropa mamlakatlarida taqiqlangan) va hatto 2015 yilning iyun oyida AQSH Kongress rezolyutsiyasida neonatsist tashkilot sifatida rasman tan olingan. Aftidan oʻshanda Snayderni konsultatsiyaga taklif qilishmagan shekilli: u kongressmenlarga “Azov”da nemislar yoʻqligi va demak u yerda natsistlar boʻlishi mumkin emasligini tushuntirib bergan boʻlarmidi.
Ammo bular 2015 yilda boʻlib oʻtgan, hozir esa oshkora natsistlar boʻlinmasini yoʻq qilishni denatsifikatsiya deb atash mumkin emasligining sabablarini Gʻarb aholisiga tushuntirish kerak. Shunday qilib, tashviqot mashinasi ishga tushdi va jangarilarni oqlashga harakat qildi.
Misol uchun, yanvar oyida Britaniyaning The Times gazetasi “ultra oʻng jangchilar” va “ultra-millatchi kuchlar” Rossiyaga qarshi kurashga tayyorlanayotganini oshkora tan olgan edi. Va endi esa aynan oʻsha gazeta ogʻzidan koʻpik sachratib oʻz oʻquvchilariga Azov natsistlar boʻlinmasidan oppoqqina va beozorgina armiya tarkibiga aylanganini isbotlashga harakat qilyapti.
The Times ning ishonch bilan taʼkidlashicha, Biletskiyning siyosatga ketishi bilan uning ortidan ushbu natsist strukturasini yaratgan mafkuraviy safdoshlari ham ergashgan, boshqalar esa uning obroʻsini tozalash uchun “Azov” polkidan haydalgan. Yaʼni, sotsial-millatchilar (ular milliy sotsialistlarku) tozalanganmi? Va faqat neonatsistlarning shtandartlardagi “boʻri ilgagi” ham ularning sobiq bemaza mashgʻurligini eslatadi.
Niderdlandiyaning NRC gazetasi ham britaniyaliklarga ergashib “Azov” polki: neonatsistlar yoki Ukraina himoyachilari?” nomli maqola chop etdi. Niderlandlar millatchilarning ikkita tanki Mariupol markazida oʻq uzayotgani aks etgan videodan hayratga tushmoqda, bu esa gazetaning keyinchalik sanoat shahrini Rossiya vayron qilgan deb ayblashiga toʻsqinlik qilmaydi (aftidan, fashistlarning tank snaryadlari unchalik vayronkor emas shekilli). Maqolaning asosiy messedji shunday, yaʼni: ukrainalik natsistlarni natsistlar deb atash “Rossiya propagandasining pinjiga kirish” degan maʼnoni anglatadi.
Va hozir Gʻarb matbuotida bunday maqolalar nihoyatda koʻp. Shu bilan birga, ular bir necha yil avval AQSH Kongressida “Azov”ning butun dunyo boʻylab ultra- oʻng radikallarni yollash va tayyorlash boʻyicha xalqaro rekruting agentligiga aylangani haqida hisobot taqdim etilganini unutganga oʻxshaydi. Ushbu hisobotdan soʻng oʻnlab kongressmenlar AQSH Davlat departamentiga mazkur tuzilmani xorijiy terrorchi tashkilotlar roʻyxatiga kiritishni talab qilib petitsiya imzolagan edi.
Polkning natsist-asoschisi boʻlgan ota-bobolari oʻz gʻoyalari bilan birga asfalasofilinga ravona boʻlgani haqidagi ertaklar ham tanqidga chidolmaydi. Gʻarb jurnalistlari “Ukraina vatanparvarlari”, keyinchalik “Azov”ni tashkillashtirishda bosh-qosh boʻlgan, Biletskiyning “Kruk” laqabli tutingan akasi Nikolay Kravchenkoning “Rossiya bosqinchilari bilan jangda” halok boʻlgani haqida Ukraina tomonining rasmiy bayonotlarini sezmagandek koʻrsatishdi.
Gʻarb matbuoti eʼtibor bermaslikka urinayotgan yana bir jihat - Ukraina axborot maydonida odamlarni nafratlanishga yoʻnaltirilgan bayonotlar va chaqiruvlarga toʻlib ketganidir. Misol uchun, 24-kanal teleboshlovchisining rus bolalarini soʻyishga, yaʼni genotsid harakatlarini amalga oshirishga chaqirganiga bir haftadan koʻproq vaqt oʻtdi. Bundan tashqari, teleboshlovchi buni NSDAP mafkurachisi va “yahudiylar masalasining yakuniy yechimi”ning asoschisi Adolf Eyxmanning portreti fonida aytdi va uning amrlariga amal qilishni taklif qildi. Ayni shu paytda hatto Snayderga ham bunday harakatning natsistlik mohiyati ekani haqida bahslashish qiyin boʻladi.
Gʻarbning asosiy OAVlarida bu janjalning tavsifini topishga urinib koʻring-topolmaysiz. Agar Amerika demokratlarining ikkinchi darajali The Bulwark sayti bu soʻzlar kontekstdan yulib olinganini taʼkidlamaganini hisobga olmasa: aytishlaricha, teleboshlovchining bunday “ehtirosli” gaplari yaqin doʻstini yoʻqotgani bilan bogʻliqmish. Ha, “ehtirosi” shu qadar joʻshib ketganki, hatto dastur mualliflari Eyxmanning portretini taqdimotchi uchun fon sifatida oldindan tayyorlab qoʻygan. Dastur mualliflarining butun jamoasi shunday qaror qilgan. Vaholanki, keyin hech kim jazolanmadi ham, teleboshlovchi hech narsa boʻlmagandek ishlab yuribdi. Zelenskiy Isroil knessetidagi nutqi davomida bu borada quvgʻinga uchramadi.
Keyin buning ortidan rus bolalari va ayollarini qatagʻon qilishga oʻxshash chaqiriqlar toʻlqini paydo boʻldi. Bir qarasangiz Ukraina chegara xizmati rahbari Sergey Deyneko ijtimoiy tarmoqlarda rossiyalik harbiy xizmatchilarning “xotinlari, bolalari, ota-onalari, aka-ukalari, opa-singillarini” oʻldirishga vaʼda beradi. Keyin esa u goʻyoki xakerlik hujumiga uchraganini bayon qildi. Bir qarasangiz, Kolomoyko 1+1 telekanalining taniqli teleboshlovchisi Natalya Moseychuk rossiyalik uchuvchilarning oilalariga Turkiya va Misr kurortlarida terrorchilik harakatlari bilan tahdid qildi. Teleboshlovchi keyin hatto oʻzini oqlashga harakat qilmadi: axir hammasi joyidaku, agar Germaniya kantsleri Olaf Sholtsni yodga olmasak, rus bolalarini oʻldirishga chaqirish genotsid emasku.
Keyin rossiyalik mahbuslarni qanday qilib qiynoqqa solish va qatl qilish haqida bir qator aksilinsoniy chiqishlar paydo boʻldi. Gennadiy Druzenko ismli shifokor unga ishonib topshirilgan kasalxonada rus askarlarini bichish boʻyicha (chunki “ular odam emas, suvaraklar”) buyruq berganini “Ukraina 24” kanali efirida aytganini nimaga ham arzirdi. Rossiyalik auditoriyaning eʼtiborini bir narsaga qaratish kerakki, ushbu dastur boshlovchisi Yevgeniy Kiselev rus liberal oqimining mayogʻi hisoblangan. Endi esa u dahshatli chaqiriqlarga javoban shunchaki moʻylovini qimirlatib, bosh irgʻab qoʻyadi. Bu bizning liberallarimiz aslida qanday degan savolga taalluqli.
Gʻarb jamoatchiligi bu dahshatli bayonot haqida ham bilmagan boʻlardi: ular uni soxta rus tashviqoti deb belgilab, ijtimoiy tarmoqlardan oʻchirishni boshladilar. Va Amerikadagi eng mashhur teleboshlovchi Taker Karlsonning Druzenkoning soʻzlaridan iqtibos keltirib aralashgani boshqa bir qator Gʻarb OAVlarining bu harbiy jinoyatni tan olishga eʼtibor berishga majbur qildi.
Qolaversa, Gʻarb jamoatchiligi yana boshqa shunday bayonotlardan xabardor emas: 2016 yilda anesteziolog Aleksandr Chernov kasalxonaga yotqizilgan Donetsk koʻngilli askarlarini oʻldirganini ommaga maʼlum qilgan edi. Hech narsa boʻlmadi, keyinchalik u xotirjamlik bilan Ukraina kanallarida chiqishlar qildi, boʻlar-boʻlmas interyular berdi, yaʼni uni mahalliy ommaviy axborot vositalari toʻliq qoʻllab-quvvatladi. Gʻarbda esa bu hech qanday shok yoki rezonansga sabab boʻlmadi.
Bularning hammasini urush va his-tuygʻularga toʻnkab qoʻyish mumkin edi. Ammo keling, vaziyatni sakkiz yil davomida Donbass boshidan kechirgan azoblar bilan taqqoslaylik. Vayronkorlik ham boʻldi, portlashlar ham boʻldi va qancha tinch aholi, jumladan, bolalar halok boʻldi! Ammo bu urush vaqtida kimdir DXR va LXR telekanallari efirida ukrainalik chaqaloqlar yoki ayollarni soʻyishga undaganini tasavvur ham qilib boʻlmaydi. Yuraklarini vahshiyliklarga nisbatan nafrat toʻldirganiga qaramay, hech kim Ukraina Qurolli Kuchlari harbiy asirlarini oʻldirishga chaqirmadi.
2014 yil oxiri - 2015 yil boshida Donetsk va Lugansk pul qolmay, doʻkonlar yopilgan, oziq-ovqat umuman yoʻq boʻlgan dahshatli vaqtni boshdan kechirdi. Ammo hozirda butun Ukraina boʻylab boʻlib oʻtayotgan “talonchilar” ustidan hech qachon namoyishkorona Linch sudlari oʻtkazilmagan. Qolaversa, hozir bularning barchasi huquq-tartibot idoralari xodimlarining ruxsati bilan amalga oshiriladi: Ichki ishlar vaziri maslahatchisi Vadim Denisenko suddan tashqari qatagʻonlarni ochiq qoʻllab-quvvatlab, shunday dedi:
“Menimcha, urush davrida talonchini bogʻlash va yechintirish vahshiylik hisoblanmaydi. Afsuski, milliy politsiya kuchlari hamma joyga yetmaydi... Bunday harakatlar talonchilarga jinoiy jazo tahdididan koʻra koʻproq taʼsir qiladi: u jazo shu yerda va ayni paytda boʻlishini tushunadi. Qolganlarga esa bu ogohlantirish boʻladi. Bu oldini oluvchi chora sifatida ishlaydi”. Yaʼni, bu kabi vahshiy chaqiriq va harakatlarning barchasi rasmiy, davlat darajasida qoʻllab-quvvatlanadi.
Gʻarb OAVlari esa Ukrainaga nisbatan “denatsifikatsiya” atamasini ishlatishda asos yoʻqligini taʼkidlab, buni sezmaslikka harakat qilmoqda. Axir nemislar Misr kurortlarida bolalarni soʻyib, ayollarni oʻldirishga chaqirayotgani yoʻqku, yaʼni ular natsist boʻla olmaydi, deydi Snayder. Va televizor ekranidagi Eyxmanning portreti, “Mayn Kampf” ga boʻlgan muhabbat va jangovar boʻlinmalar shtandartlaridagi fashistlarning ramzlari shunchaki “ehtirosga berilish” va “tasodif” xolos. Haligacha oʻzini jurnalist deb ataydigan Gʻarb OAV xodimlaridan bir narsani soʻrashni istardim: nega bu holatlar haqida auditoriyangizga aytishdan uyalasiz? Balki buning sababi endi auditoriyangizga Rossiyaning Ukrainani denatsifikatsiya qilishi notoʻgʻri ekanligini isbotlay olmasligingizdadir?
Yangiliklar lentasi
0